Afgelopen weekend heb ik niet alleen gekite met
erwtensoep maar heb ik ook verse pasta gemaakt. Geïnspireerd geraakt door
een collega die haar vriend een pastamachine voor zijn verjaardag had gegeven,
moest ik denken aan mijn pastamachine. Die heb ik ook voor mijn verjaardag
gekregen, een paar jaar terug, van Tristan. Je zou
haast denken dat men geen pastamachine voor zichzelf koopt.
Vrijdag meel en eieren gekocht, en
zaterdag aan de slag. Nadat het deeg gekneed was, tijd om de pastamachine uit
het vet te halen. Helaas was dit “uit het vet halen” figuurlijk,
want de rollers rolden voor geen meter meer. Elke keer liep de machine vast en
moest ik het deeg er weer uit peuteren. Na een halfuur vloeken heb ik het
opgegeven en ben m’n eigen spierballen gaan gebruiken in samenwerking met
de deegroller.
Dat ging eigenlijk best wel goed, de
lappen deeg konden zonder tegen stribbelingen door de tagliatelle rollers (die
het nog wel deden!). En na een wat tegenvallende start had ik na een uurtje
toch een aardige verzameling tagliatelle hoopjes.
Ondertussen verder met de lasagne saus,
en met de deegroller en mes daar passende lasagne bladen voor gemaakt. Het
resultaat mocht er zijn! En smaakte nog goed ook.
De volgende ochtend was ik helaas wat
minder blij, de tagliatelle die op het aanrecht had liggen te drogen was ten
prooi gevallen aan deze schattig kijkende Rinus.
Tagliatelle door de keuken, met
kauwsporen van de kater. Dat heb ik dus maar weggegooid…
Vriendinlief D. had ondertussen
medelijden gekregen met al mijn pasta tegenvallers (ik heb nog niet gemeld van
een stuk deeg dat in de kattenbak viel…) en ging spontaan een nieuwe
pastamachine voor me bestellen!
Binnenkort dus meer pasta-avonturen, maar
eerst een kater-resistant droogplek vinden.
