Dankzij posterous heb ik mijn blog
bestaan weer wat leven ingeblazen, zozeer zelfs dat ik m’n eigen blog wil
hosten. Dat is nu gelukt en op www.viris.nl zijn nu mijn dagelijkse
beslommeringen terug te vinden.

Posterous is aan zijn eigen succes ten
onder gegaan.

 

Vaarwel Posterous en welkom op www.viris.nl!

Vanochtend in alle vroegte, terwijl ik
mijn fiets van het slot haalde, zag ik vanuit mijn ooghoek wat bewegen. In
eerste instantie dacht ik dat het een kat was, en wilde ‘m al enthousiast
aanhalen. Maar toen het diertje dichterbij kwam bleek dat het een konijn was,
een lapjes konijn. (zelfde genre als een lapjes kat, maar dan in konijn vorm)

Het was duidelijk dat het geen wild
konijn was, wilde lapjes konijnen ken ik niet, en hij kwam ook redelijk dicht
in de buurt. Ik zag al voor me hoe dit tamme lapjes konijn onder de eerste de
beste auto zou lopen of door een van de vele buurthonden gegrepen zou worden. Ik
moest dus een daad stellen en het lapjes konijn redden! K. (afkorting voor
konijn) was ondertussen voor onze voordeur gaan zitten, dus ik dacht misschien
komt K. wel bij een van onze buren vandaan. Maar toen ik onze voordeur weer
open deed, hupte K. geschrokken bij me vandaan de bosjes in. Dat was niet de
bedoeling, dus ik dook de bosjes in achter K. aan, daar schrok K. nog meer van
en hupte richting de weg. Het was toch niet de bedoeling dat ik K. naar zijn
dood onder een autoband zou leiden, dus ik stopte mijn achtervolging. (Een
klein detail dat ik hier toch nog even moet melden is dat ik eigenlijk bang ben
voor konijnen… Dat hangt samen met een jeugd trauma waarbij een konijn in
m’n vinger heeft gebeten. Ik wist dus eigenlijk ook niet goed wat ik
moest doen als ik dicht genoeg bij K. zou komen om ‘m te vangen, want dat
is best wel eng…)

Maar goed, ik was natuurlijk wel begaan
met het lot van K. dus wat moest ik dan doen? Met m’n hoofd nog vol van
de web 2.0 middag van gisteren (http://www.den.nl/agenda/20081002103432)
heb ik een foto van K. gemaakt met m’n iPhone en die gepost op Twitter. (http://twitter.com/viris/status/992954283)In
de hoop dat de rechtmatige eigenaar zich vanzelf zou melden (zou wel heeeel
toevallig zijn als tussen mijn twitter vrienden de eigenaar zou zitten). En toen
ben ik op de fiets gestapt op weg naar m’n werk.

Onderweg kreeg ik toch wel een beetje
een schuldgevoel tegenover K. dat arme beestje zat nu vast te bibberen onder
een bosje. Al fietsend op internet gezocht naar het telefoonnummer van de
dierenambulance en gebeld. De mevrouw vertelde me dat de dierenambulance alleen
uitrijdt als ik het konijn zou vangen, of in een hoekje zou drijven, zodat de
dierenambulance niet tevergeefs zou komen. Dat was allemaal helaas niet het
geval, dus toen maar gevraagd of er ergens een plek was waar mensen hun
vermiste huisdier kunnen aangeven. Zodat ik daar dan weer kon melden waar ik
het konijn voor het laatst gezien had. Dit kan je zelfs online doen op http://www.amivedi.nl maar helaas stond mijn
K. daar niet bij.

En als klap op de vuurpijl vertelde de
dierenamublance-mevrouw nog even dat er elke week wel een aantal tamme konijnen
op straat worden gezet omdat het baasje ze zat zijn. Met nog meer medelijden
voor K. ben ik door gefietst naar m’n werk. Ik heb Deborah er nog even op
uitgestuurd om te zoeken naar K. maar ze heeft hem helaas niet kunnen vinden.

K. in gedachten ben ik bij je…

 

Wat zullen we vanavond eten?

Afgelopen weekend heb ik niet alleen gekite met
erwtensoep maar heb ik ook verse pasta gemaakt. Geïnspireerd geraakt door
een collega die haar vriend een pastamachine voor zijn verjaardag had gegeven,
moest ik denken aan mijn pastamachine. Die heb ik ook voor mijn verjaardag
gekregen, een paar jaar terug, van Tristan. Je zou
haast denken dat men geen pastamachine voor zichzelf koopt.

 

Vrijdag meel en eieren gekocht, en
zaterdag aan de slag. Nadat het deeg gekneed was, tijd om de pastamachine uit
het vet te halen.  Helaas was dit “uit het vet halen” figuurlijk,
want de rollers rolden voor geen meter meer. Elke keer liep de machine vast en
moest ik het deeg er weer uit peuteren. Na een halfuur vloeken heb ik het
opgegeven en ben m’n eigen spierballen gaan gebruiken in samenwerking met
de deegroller.

Dat ging eigenlijk best wel goed, de
lappen deeg konden zonder tegen stribbelingen door de tagliatelle rollers (die
het nog wel deden!). En na een wat tegenvallende start had ik na een uurtje
toch een aardige verzameling tagliatelle hoopjes.

Ondertussen verder met de lasagne saus,
en met de deegroller en mes daar passende lasagne bladen voor gemaakt. Het
resultaat mocht er zijn! En smaakte nog goed ook.

 

De volgende ochtend was ik helaas wat
minder blij, de tagliatelle die op het aanrecht had liggen te drogen was ten
prooi gevallen aan deze schattig kijkende Rinus.

Tagliatelle door de keuken, met
kauwsporen van de kater. Dat heb ik dus maar weggegooid…

 

Vriendinlief D. had ondertussen
medelijden gekregen met al mijn pasta tegenvallers (ik heb nog niet gemeld van
een stuk deeg dat in de kattenbak viel…) en ging spontaan een nieuwe
pastamachine voor me bestellen!

Binnenkort dus meer pasta-avonturen, maar
eerst een kater-resistant droogplek vinden.

Ik ontdekte vandaag dat ik nog een blog heb, waar ik het bestaan eigenlijk vergeten van was; viris.wordpress.com. Dat kwam doordat ik op dutchcowgirls las over deze site usernamecheck.com waar je kan controleren op welke sites allemaal jouw nickname in gebruik is. Aangezien ik voor elke site waar je in moet loggen Viris probeer te gebruiken wilde ik dat wel even weten. Zo zag ik dat er ook een Viris WordPress blog is,  ik ging nieuwsgierig kijken welke Viris er dan een blog had op WordPress, bleek ik dat zelf te zijn… Laatste post dateert van juli 2007.

Als het goed is komt deze post nu automatisch ook op m’n WordPress account (ben benieuwd of het werkt), en wordt mijn account weer een beetje leven ingeblazen.