Vanochtend in alle vroegte, terwijl ik
mijn fiets van het slot haalde, zag ik vanuit mijn ooghoek wat bewegen. In
eerste instantie dacht ik dat het een kat was, en wilde ‘m al enthousiast
aanhalen. Maar toen het diertje dichterbij kwam bleek dat het een konijn was,
een lapjes konijn. (zelfde genre als een lapjes kat, maar dan in konijn vorm)
Het was duidelijk dat het geen wild
konijn was, wilde lapjes konijnen ken ik niet, en hij kwam ook redelijk dicht
in de buurt. Ik zag al voor me hoe dit tamme lapjes konijn onder de eerste de
beste auto zou lopen of door een van de vele buurthonden gegrepen zou worden. Ik
moest dus een daad stellen en het lapjes konijn redden! K. (afkorting voor
konijn) was ondertussen voor onze voordeur gaan zitten, dus ik dacht misschien
komt K. wel bij een van onze buren vandaan. Maar toen ik onze voordeur weer
open deed, hupte K. geschrokken bij me vandaan de bosjes in. Dat was niet de
bedoeling, dus ik dook de bosjes in achter K. aan, daar schrok K. nog meer van
en hupte richting de weg. Het was toch niet de bedoeling dat ik K. naar zijn
dood onder een autoband zou leiden, dus ik stopte mijn achtervolging. (Een
klein detail dat ik hier toch nog even moet melden is dat ik eigenlijk bang ben
voor konijnen… Dat hangt samen met een jeugd trauma waarbij een konijn in
m’n vinger heeft gebeten. Ik wist dus eigenlijk ook niet goed wat ik
moest doen als ik dicht genoeg bij K. zou komen om ‘m te vangen, want dat
is best wel eng…)
Maar goed, ik was natuurlijk wel begaan
met het lot van K. dus wat moest ik dan doen? Met m’n hoofd nog vol van
de web 2.0 middag van gisteren (http://www.den.nl/agenda/20081002103432)
heb ik een foto van K. gemaakt met m’n iPhone en die gepost op Twitter. (http://twitter.com/viris/status/992954283)In
de hoop dat de rechtmatige eigenaar zich vanzelf zou melden (zou wel heeeel
toevallig zijn als tussen mijn twitter vrienden de eigenaar zou zitten). En toen
ben ik op de fiets gestapt op weg naar m’n werk.
Onderweg kreeg ik toch wel een beetje
een schuldgevoel tegenover K. dat arme beestje zat nu vast te bibberen onder
een bosje. Al fietsend op internet gezocht naar het telefoonnummer van de
dierenambulance en gebeld. De mevrouw vertelde me dat de dierenambulance alleen
uitrijdt als ik het konijn zou vangen, of in een hoekje zou drijven, zodat de
dierenambulance niet tevergeefs zou komen. Dat was allemaal helaas niet het
geval, dus toen maar gevraagd of er ergens een plek was waar mensen hun
vermiste huisdier kunnen aangeven. Zodat ik daar dan weer kon melden waar ik
het konijn voor het laatst gezien had. Dit kan je zelfs online doen op http://www.amivedi.nl maar helaas stond mijn
K. daar niet bij.
En als klap op de vuurpijl vertelde de
dierenamublance-mevrouw nog even dat er elke week wel een aantal tamme konijnen
op straat worden gezet omdat het baasje ze zat zijn. Met nog meer medelijden
voor K. ben ik door gefietst naar m’n werk. Ik heb Deborah er nog even op
uitgestuurd om te zoeken naar K. maar ze heeft hem helaas niet kunnen vinden.
K. in gedachten ben ik bij je…
Wat zullen we vanavond eten?
